vrijdag 17 oktober 2008
donderdag 17 juli 2008
Bedankt!
Vooraleer ik het vergeet.
Lawrencelot.blogspot.com (de blog die jullie, raar-maar-waar, momenteel onder ogen hebben) bestaat welgeteld 1 jaar!!! (en een maand).
Reden genoeg om te vieren natuurlijk. Ik verzin nog wel iets waarmee ik deze gelukkige gebeurtenis kan vieren.
In tussentijd kan ik jullie, mijn liefste lezers, alvast bedanken voor al die tijd van lezen en commenteren (zelfs als ze anoniem zijn).
En als extra, clipje van Monty Python's Flying Circus (van joetjoep)
Lawrencelot.blogspot.com (de blog die jullie, raar-maar-waar, momenteel onder ogen hebben) bestaat welgeteld 1 jaar!!! (en een maand).
Reden genoeg om te vieren natuurlijk. Ik verzin nog wel iets waarmee ik deze gelukkige gebeurtenis kan vieren.
In tussentijd kan ik jullie, mijn liefste lezers, alvast bedanken voor al die tijd van lezen en commenteren (zelfs als ze anoniem zijn).
En als extra, clipje van Monty Python's Flying Circus (van joetjoep)
vrijdag 11 juli 2008
Present... Fire!
Ik moet toegeven dat ik op dit eigenste ogenblik wel een gevoel van schaamte voel. Mijn eigenste blog die al een maand niet meer ge-updated werd... Om eerlijk te zijn twee maanden zelfs, als we mijn vorige erbarmelijke post erbij rekenen (had niet al te veel inspiratie).
Maar ok, beste blog-lezer, natuurlijk zijn er wel wat verzachtende omstandigheden in de zin dat een werkmens na een lange dag werken soms in een na-werk-dip verkeert.
Maar zodus, mijn nieuwe blog. Zingt en juicht o volkeren der aarde.
Maar ok, beste blog-lezer, natuurlijk zijn er wel wat verzachtende omstandigheden in de zin dat een werkmens na een lange dag werken soms in een na-werk-dip verkeert.
Maar zodus, mijn nieuwe blog. Zingt en juicht o volkeren der aarde.
Okay, mijn eerste punt van de dag (Lawrence zet even wat ZZ Top op om in "the mood" te komen).
You know what really grinds my gears?
Facebook!
Wat een kutwebsite. Een opgehoopt stukje pretentie dat meestroomt in de tendensen die in gang werden gezet door websites als myspace en meer van die bagger.
Natuurlijk dacht ik er niet zo over toen ik mijn profiel aangemaakt had, in de tijd toen Facebook nog niet zo wijd verspreid was en de Belgische internetbezoekers nog altijd tuk waren op dingen als lnm en netlog. Ik had het adres gekregen van een Britse vriendin (jawel, ik heb wel degelijk vrienden! :P) en aangezien langdurig zagen aan mijn hoofd in sommige gevallen wel n's garant durft staan voor "ok, het is al goed", maakte ik het bewuste profiel aan, dat daarna zo'n jaartje sluimerend online bleef hangen, tot opeens iedereen het cool begon te vinden.
En waarom, oh waarom, zit ik er nu meer op? Achterlijke vrije tijd achter de pc. Lawrence, ga een boek lezen en blijf van facebook af!
You know what really grinds my gears?
Van die ellendige freaks op de autosnelweg die enkel op de linkerrijstrook rijden, en wanneer je ook maar durft om op dat spoor trager te rijden, ze lekker een light-show tentoon gaan spreiden (u weet wel, knipperen met de lichten en dat soort dingen).
Degenen die mij kennen weten natuurlijk wel dat in dat soort gevallen gedachten in mij opkomen als "we gaan n's ferm met die gast z'n kloten rammelen" (en mijn excuses voor dat taalgebruik :P).
Meest gebruikte tactiek: 120 en max 130 km/h rijden, ten einde het achterliggende individu lastig te krijgen.
In de meeste gevallen durven zo'n kerels het dan nog aan om rechts voorbij te steken. In dat geval gewoon optrekken en hem bij voorkeur vast rijden. Meestal verlies ik zelf na een tijd de interesse (benzine wat sparen natuurlijk) en laat hem voorbijsteken. Wanneer het individu (in al zijn lastigheid) wat uitdagend wil gaan doen, dan is er maar 1 manier om hem afscheid te wensen:
Even voor de duidelijkheid: Ik ben noch een snelheidsduivel, noch een frequent agressief rijder. Af en toe heb ik gewoon zin om "out of the ordinary" te doen.
Maar enfin, het leven gaat door; en buiten al die ergernissen valt het allemaal nog best mee. Zo ben ik ondermeer op 1 week tijd welgeteld 2 keer naar Waterloo geweest. Voor de modale inwoner van België waarschijnlijk niet meer dan "Ah ja, das met dieje lieuw neffest d'otostrade". Maar natuurlijk is er wel wat meer aan dan dat. Ik was blij als een kind!! (een kind zeg ik u!) toen ik ginder kon rondfladderen. Natuurlijk is het niet mijn bedoeling om hier een blog vol te zeveren met zogenaamde "military trivia", daar is mijn blog ook niet voor gemaakt, maar aangezien sommigen onder u ook wel wat interesse durven vertonen, zet ik toch maar even een sfeerbeeldje online. De "groentjes" zijn mannen van de 95th Rifles (Regiment of Foot). Cadeau'tje voor Whitey ;)
Jaja, het was mooi. Indien er mensen interesse hebben: ik wil gerust wel n's (opnieuw) een uitstapje maken naar daar. Een betere gids bestaat gewoon niet (heel waarschijnlijk wel, maar ik droom nu eenmaal graag).
Anyway, dat was het dan voor mijn nieuwe blog. Merk ook even op dat ik nieuwe muziek ge-uploaded heb. Goodbye Mr A van The Hoosiers, omdat ik daar wel wat happy van word. ^^
Allez, tot een volgende (en hopelijk snellere) blog.
Lawrence out...
PS: Looptochtjes deze tijd staan haast gelijk aan zelfmoord. Klote-muggen! And that's what really grinds my gears...!
You know what really grinds my gears?
Facebook!
Wat een kutwebsite. Een opgehoopt stukje pretentie dat meestroomt in de tendensen die in gang werden gezet door websites als myspace en meer van die bagger.
Natuurlijk dacht ik er niet zo over toen ik mijn profiel aangemaakt had, in de tijd toen Facebook nog niet zo wijd verspreid was en de Belgische internetbezoekers nog altijd tuk waren op dingen als lnm en netlog. Ik had het adres gekregen van een Britse vriendin (jawel, ik heb wel degelijk vrienden! :P) en aangezien langdurig zagen aan mijn hoofd in sommige gevallen wel n's garant durft staan voor "ok, het is al goed", maakte ik het bewuste profiel aan, dat daarna zo'n jaartje sluimerend online bleef hangen, tot opeens iedereen het cool begon te vinden.
En waarom, oh waarom, zit ik er nu meer op? Achterlijke vrije tijd achter de pc. Lawrence, ga een boek lezen en blijf van facebook af!
You know what really grinds my gears?
Van die ellendige freaks op de autosnelweg die enkel op de linkerrijstrook rijden, en wanneer je ook maar durft om op dat spoor trager te rijden, ze lekker een light-show tentoon gaan spreiden (u weet wel, knipperen met de lichten en dat soort dingen).
Degenen die mij kennen weten natuurlijk wel dat in dat soort gevallen gedachten in mij opkomen als "we gaan n's ferm met die gast z'n kloten rammelen" (en mijn excuses voor dat taalgebruik :P).
Meest gebruikte tactiek: 120 en max 130 km/h rijden, ten einde het achterliggende individu lastig te krijgen.
In de meeste gevallen durven zo'n kerels het dan nog aan om rechts voorbij te steken. In dat geval gewoon optrekken en hem bij voorkeur vast rijden. Meestal verlies ik zelf na een tijd de interesse (benzine wat sparen natuurlijk) en laat hem voorbijsteken. Wanneer het individu (in al zijn lastigheid) wat uitdagend wil gaan doen, dan is er maar 1 manier om hem afscheid te wensen:
Even voor de duidelijkheid: Ik ben noch een snelheidsduivel, noch een frequent agressief rijder. Af en toe heb ik gewoon zin om "out of the ordinary" te doen.Maar enfin, het leven gaat door; en buiten al die ergernissen valt het allemaal nog best mee. Zo ben ik ondermeer op 1 week tijd welgeteld 2 keer naar Waterloo geweest. Voor de modale inwoner van België waarschijnlijk niet meer dan "Ah ja, das met dieje lieuw neffest d'otostrade". Maar natuurlijk is er wel wat meer aan dan dat. Ik was blij als een kind!! (een kind zeg ik u!) toen ik ginder kon rondfladderen. Natuurlijk is het niet mijn bedoeling om hier een blog vol te zeveren met zogenaamde "military trivia", daar is mijn blog ook niet voor gemaakt, maar aangezien sommigen onder u ook wel wat interesse durven vertonen, zet ik toch maar even een sfeerbeeldje online. De "groentjes" zijn mannen van de 95th Rifles (Regiment of Foot). Cadeau'tje voor Whitey ;)
Jaja, het was mooi. Indien er mensen interesse hebben: ik wil gerust wel n's (opnieuw) een uitstapje maken naar daar. Een betere gids bestaat gewoon niet (heel waarschijnlijk wel, maar ik droom nu eenmaal graag).
Anyway, dat was het dan voor mijn nieuwe blog. Merk ook even op dat ik nieuwe muziek ge-uploaded heb. Goodbye Mr A van The Hoosiers, omdat ik daar wel wat happy van word. ^^
Allez, tot een volgende (en hopelijk snellere) blog.
Lawrence out...
PS: Looptochtjes deze tijd staan haast gelijk aan zelfmoord. Klote-muggen! And that's what really grinds my gears...!
zondag 18 mei 2008
En dat werd tijd...
Waarde vrienden van de blog
Het zal sommigen onder u, dewelke ik onder de noemer "die-hard fans" categoriseer, waarschijnlijk al zijn opgevallen dat er sinds mijn vorige blogpost wel een paar daagjes verstreken zijn. Nu ja... No shit Sherlock. Het begon eerlijk gezegd wel n's tijd te worden ook!
Aldus...
*tromgeroffel*
... een nieuwe blog!
*Het publiek wordt onzinnig van vreugde*
Er is zo ontzagelijk veel gebeurd de laatste weken dat ik de zin mis om erover te schrijven en slechts mijn ogen richt op de toekomst.
(en waarom schrijf ik in hemelsnaam zo bekakt?)
Bon, om even tot de essentie van de zaak te komen: Het mooie weer is wederom achter de rug. Monotone dagen volgen mekaar op, en ik ben weer in een vreselijk inspiratie-loze stemming.
Niettegestaande zal ik er toch wat proberen uit te knijpen.
Voor alle muziek-liefhebbers onder ons: Ik heb zonet "Kashmir: The Symphonic Led Zeppelin" op de kop kunnen tikken. En om eerlijk te zijn is het z'n geld tot nu toe al meer dan waard geweest. Over het algemeen krijg ik bitter weinig "rillingen" bij het luisteren naar muziek, maar deze keer was het weer van dat. Geschud, gebibberd, ... vibrator-style. Geen gejank; daar houd ik niet zo van. (das niet schtoer genoeg!)
Vooral de orchestrale versie van "When the Levee Breaks". Het originele nummer behoort eigenlijk al sinds mijn prille Led Zep-fandom tot m'n all-time favorites. Maar nu... Jesus, Josef and doggy-style Mary, dit is gewoon orgasmisch! (en hopen dat ik dat laatste correct geschreven heb).
Om even een voorbeeldje te geven, aan de hand van joetjoep:
Het origineel van Kashmir
De Symphonic Led Zeppelin-versie
Aldus, gaat allen naar de winkel (Fnac) en koop! KOOP!!! (and that's a goddamn order, soldier! Hut! Hut! Hut!).
Maar soit, bij mijn volgende vlaag van inspiratie komt er waarschijnlijk wel meer op te staan. Kwestie van de dingen wat op z'n beloop te laten gaan. (You know...)
Anyways, met hoop op een volgende blog
Yours sincerely
Lawrencelot
Het zal sommigen onder u, dewelke ik onder de noemer "die-hard fans" categoriseer, waarschijnlijk al zijn opgevallen dat er sinds mijn vorige blogpost wel een paar daagjes verstreken zijn. Nu ja... No shit Sherlock. Het begon eerlijk gezegd wel n's tijd te worden ook!
Aldus...
*tromgeroffel*
... een nieuwe blog!
*Het publiek wordt onzinnig van vreugde*
Er is zo ontzagelijk veel gebeurd de laatste weken dat ik de zin mis om erover te schrijven en slechts mijn ogen richt op de toekomst.
(en waarom schrijf ik in hemelsnaam zo bekakt?)
Bon, om even tot de essentie van de zaak te komen: Het mooie weer is wederom achter de rug. Monotone dagen volgen mekaar op, en ik ben weer in een vreselijk inspiratie-loze stemming.
Niettegestaande zal ik er toch wat proberen uit te knijpen.
Voor alle muziek-liefhebbers onder ons: Ik heb zonet "Kashmir: The Symphonic Led Zeppelin" op de kop kunnen tikken. En om eerlijk te zijn is het z'n geld tot nu toe al meer dan waard geweest. Over het algemeen krijg ik bitter weinig "rillingen" bij het luisteren naar muziek, maar deze keer was het weer van dat. Geschud, gebibberd, ... vibrator-style. Geen gejank; daar houd ik niet zo van. (das niet schtoer genoeg!)
Vooral de orchestrale versie van "When the Levee Breaks". Het originele nummer behoort eigenlijk al sinds mijn prille Led Zep-fandom tot m'n all-time favorites. Maar nu... Jesus, Josef and doggy-style Mary, dit is gewoon orgasmisch! (en hopen dat ik dat laatste correct geschreven heb).
Om even een voorbeeldje te geven, aan de hand van joetjoep:
Het origineel van Kashmir
De Symphonic Led Zeppelin-versie
Aldus, gaat allen naar de winkel (Fnac) en koop! KOOP!!! (and that's a goddamn order, soldier! Hut! Hut! Hut!).
Maar soit, bij mijn volgende vlaag van inspiratie komt er waarschijnlijk wel meer op te staan. Kwestie van de dingen wat op z'n beloop te laten gaan. (You know...)
Anyways, met hoop op een volgende blog
Yours sincerely
Lawrencelot
dinsdag 25 maart 2008
zondag 23 maart 2008
Go to your gawd like a soldier...
Info schilderij, zie *When the ’arf-made recruity goes out to the East
’E acts like a babe an’ ’e drinks like a beast,
An’ ’e wonders because ’e is frequent deceased
Ere ’e’s fit for to serve as a soldier.
Serve, serve, serve as a soldier,
Serve, serve, serve as a soldier,
Serve, serve, serve as a soldier,
So-oldier of the Queen!
Now all you recruities what’s drafted to-day,
You shut up your rag-box an’ ’ark to my lay,
An’ I’ll sing you a soldier as far as I may:
A soldier what’s fit for a soldier.
Fit, fit, fit for a soldier . . .
First mind you steer clear o’ the grog-sellers’ huts,
For they sell you Fixed Bay’nets that rots out your guts—
Ay, drink that ’ud eat the live steel from your butts—
An’ it’s bad for the young British soldier.
Bad, bad, bad for the soldier . . .
When the cholera comes—as it will past a doubt—
Keep out of the wet and don’t go on the shout,
For the sickness gets in as the liquor dies out,
An’ it crumples the young British soldier.
Crum-, crum-, crumples the soldier . . .
But the worst o’ your foes is the sun over’ead:
You must wear your ’elmet for all that is said:
If ’e finds you uncovered ’e’ll knock you down dead,
An’ you’ll die like a fool of a soldier.
Fool, fool, fool of a soldier . . .
If you’re cast for fatigue by a sergeant unkind,
Don’t grouse like a woman nor crack on nor blind;
Be handy and civil, and then you will find
That it’s beer for the young British soldier.
Beer, beer, beer for the soldier . . .
Now, if you must marry, take care she is old—
A troop-sergeant’s widow’s the nicest I’m told,
For beauty won’t help if your rations is cold,
Nor love ain’t enough for a soldier.
’Nough, ’nough, ’nough for a soldier . . .
If the wife should go wrong with a comrade, be loath
To shoot when you catch ’em—you’ll swing, on my oath!—
Make ’im take ’er and keep ’er: that’s Hell for them both,
An’ you’re shut o’ the curse of a soldier.
Curse, curse, curse of a soldier . . .
When first under fire an’ you’re wishful to duck,
Don’t look nor take ’eed at the man that is struck,
Be thankful you’re livin’, and trust to your luck
And march to your front like a soldier.
Front, front, front like a soldier . . .
When ’arf of your bullets fly wide in the ditch,
Don’t call your Martini a cross-eyed old bitch;
She’s human as you are—you treat her as sich,
An’ she’ll fight for the young British soldier.
Fight, fight, fight for the soldier . . .
When shakin’ their bustles like ladies so fine,
The guns o’ the enemy wheel into line,
Shoot low at the limbers an’ don’t mind the shine,
For noise never startles the soldier.
Start-, start-, startles the soldier . . .
If your officer’s dead and the sergeants look white,
Remember it’s ruin to run from a fight:
So take open order, lie down, and sit tight,
And wait for supports like a soldier.
Wait, wait, wait like a soldier . . .
When you’re wounded and left on Afghanistan’s plains,
And the women come out to cut up what remains,
Jest roll to your rifle and blow out your brains
An’ go to your Gawd like a soldier.
Go, go, go like a soldier,
Go, go, go like a soldier,
Go, go, go like a soldier,
So-oldier of the Queen!
De Britse schrijver-dichter Rudyard Kipling (1865-1936, waarschijnlijk in deze contreien het meest bekend omwille van zijn boek "The Jungle Book") schreef het gedicht "The Young British Soldier" ter ere van de Britse aanwezigheid in Afghanistan in de 19de eeuw (Eerste Anglo-Afghaanse Oorlog 1938-1842, Tweede Anglo-Afghaanse Oorlog 1878-1880). Over deze aanwezigheid ga ik hier geen uiteenzetting doen (gelukkig maar!), maar voor de nieuwsgierigen: de Britten wilden controle over Afghanistan om een buffer te hebben tegen het Russische Rijk dat een constante bedreiging was voor de Britse aanwezigheid in Indië.
Het aantrekkelijke aan dit gedicht is de, voor die tijd, ongewone hoeveelheid ironie en zwartgalligheid. En als er iets is waar ik van hou, dan is het dat wel!
Overigens, in dit geval is "Martini" geen alcoholische drank, maar wel het standaard geweer van de Britse troepen in de periode 1871-1918. Stelletje dronkaards. Tss tss tss
≠
* The Last Stand of the 66th Foot Regiment at Maiwand (27 juli 1880). 9 soldaten, 2 officieren en de regimentsmascotte "Bobbie" houden tevergeefs stand tegen het hele Afghaanse leger, na een verpletterende nederlaag van het Britse leger.
De hond Bobbie wist als enige te overleven (uit eerbied lieten de Afghanen hem in leven) en wist, ondanks verscheidene wonden, de terugtrekkende Britten te volgen naar Kandahar. Een tocht van 80 km.
Hij kreeg na de Afghaanse Oorlog van Queen Victoria de "Afghan War Medal".
Tot zover mijn korte geschiedenisles en op naar de volgende blog!
dinsdag 11 maart 2008
zondag 2 maart 2008
Good News Everyone!
Wel...
*Kuch*
Good news everyone!
We (of in ieder geval 'ik') zitten momenteel al aan de 67'ste blog van 'The Dog of War'. Dat wou ik alvast laten weten.
Een kleine update van de voorbije dagen:
De twee sollicitatie-gesprekken zijn momenteel gelukkig achter de rug. En wonderwel gingen ze beide vrij positief! Natuurlijk ben ik wel de laatste persoon om spontaan in een "eureka" uit te breken, maar vooralsnog durf ik zeggen dat het verrassend beter ging dan ik in eerste instantie durfde te denken. Eigenlijk is het, als ik een kleine tip mag geven voor degenen die in de toekomst een of meerdere interviews moeten afleggen, gewoon een kwestie om rustig te blijven. Hoewel om een of andere reden de nervositeit echt door m'n lichaam gierde vooraleer ik beide winkels binnenging, wist ik toch een zekere "cool" hoog te houden. Want zo ben ik nu eenmaal ^^
Misschien nog een paar tips die van pas kunnen komen bij een eventueel sollicitatie-gesprek:
- Een van de standaard-vragen die interviewers durven stellen is "waar zie jij jezelf binnen vijf jaar". Probeer in dit geval niet te weinig te zeggen, maar ook niet te veel.
Wat ik daar concreet mee bedoel is dat je in eerste plaats niet moet gaan zeggen dat je graag nog hetzelfde werk zou willen doen, want dat is gewoon het type-voorbeeld van de ongemotiveerde werkkracht. Iemand die in een periode van 5 jaar altijd hetzelfde werk wil doen, is gewoon lui en dom en absoluut niet hetgeen de gemiddelde werkgever zoekt.
Aan de andere kant net hetzelfde voor degenen die hun loopbaan al vollop uitgestippeld hebben. Ik zou persoonlijk ook niet teveel vertrouwen hebben in mensen die duidelijk laten zien dat ze uit zijn op jouw job.
Beter is om ergens tussenin te blijven. Hoe je dat doet, moet je zelf zien te verzinnen.
-Nog zo'n vraag: "Hoeveel wil je verdienen".
Ga niet de volslagen idioot uithangen en begin niet met bedragen op te noemen. Punt.
- Maar vooral: blijf beheerst, rustig en gemotiveerd.
Zo, voor meer vragen kan u natuurlijk altijd bij mij terecht, of u kan desnoods in de comment-sectie van deze blog een of meerdere vraagjes achterlaten. Liefst betreffende het bovenstaande onderwerp.
-------------------
Live for nothing, or die for something. It's your call...
Yep, ik heb de film gezien die bij menig man een euforisch momentje van pure testosteron-circulatie kan veroorzaken.
Ik heb het in dit geval over the one and only "John Rambo", aka Rambo IV.
Waar sommige actiefilms het van de verhaallijn moeten hebben, en weer andere van de acteerprestaties...
tja...
In deze film ontbreken die twee factoren ruimschoots. Wat deze film echter super maakt (en ik meen het: SUPER) is de laatste ontbrekende factor: extensief en expliciet geweld.
Er wordt niet op een bloeddruppel meer of minder gekeken in deze film.
En eerlijk, dat maakt 'em gewoon super.
Punt
Alhier stukje film
--------------------------
Good news everyone!
Vanaf heden kan uw Dog of War zich (bijna) officieel werknemer noemen bij het concern AS Adventure.
En omg, I did it! Vraag me niet hoe, maar I did it!
Een winkel geopend door lesbians, voor lesbians, dixit Ellen D. But goddamn, I'm a frigging lesbian!
Nu is het slechts een kwestie van wachten op D-Day, 17 maart. kwart na negen in de ochtend (wat voor mij vreselijk vroeg is).
Ik zou dus zeggen: voor degenen die zin hebben om n's langs te komen (maar liefst niet op de eerste dag): de store is te vinden op de Maastrichterstraat (die Limburgers met hun deviante namen altijd) nummer 15 tot 17, te Hasselt.
GPS-coördinaten: N50 55 46.4, E5 20 25.0
En nu die inboorlingen daar wat Vlaams-Brabantse cultuur bijbrengen.
Mijn welkomstgeschenken:
Een krat Stella Artois, om dat boechtbier uit Alken voor eeuwig naar de stoffige zolderkamertjes te verbannen.
Een selecte combinatie van Hagelandse wijnen. Aangezien het Hageland nu eenmaal de beste wijnen van België heeft.
Een Brabants trekpaard. Een paard met karakter en werkkracht! Dan is het werk met de ploeg eens zo snel gedaan. (oh, de ironie)
Een hoopje stickers van Regionale Omroep Brabant. Wie wil er nu niet rondrijden met zo'n flashy sticker op de achterruit van z'n Fordje uit Genk?
En bovenal, cd's van Big Bill!!! :D
Zodat het " Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oord..." van het Limburgs volkslied kan vervangen worden door het gezapige, en daarom héél sympathieke "Ene mee hesp en ene mee keis".
Ok, en laat nu de Limburgse intifadah maar over mij heen strijken ^^
Sta mij het ook n's een keer toe om ongebreideld over Limburg te zeveren. Nu ik nog kan ^^
*Kuch*
Good news everyone!
We (of in ieder geval 'ik') zitten momenteel al aan de 67'ste blog van 'The Dog of War'. Dat wou ik alvast laten weten.Een kleine update van de voorbije dagen:
De twee sollicitatie-gesprekken zijn momenteel gelukkig achter de rug. En wonderwel gingen ze beide vrij positief! Natuurlijk ben ik wel de laatste persoon om spontaan in een "eureka" uit te breken, maar vooralsnog durf ik zeggen dat het verrassend beter ging dan ik in eerste instantie durfde te denken. Eigenlijk is het, als ik een kleine tip mag geven voor degenen die in de toekomst een of meerdere interviews moeten afleggen, gewoon een kwestie om rustig te blijven. Hoewel om een of andere reden de nervositeit echt door m'n lichaam gierde vooraleer ik beide winkels binnenging, wist ik toch een zekere "cool" hoog te houden. Want zo ben ik nu eenmaal ^^
Misschien nog een paar tips die van pas kunnen komen bij een eventueel sollicitatie-gesprek:
- Een van de standaard-vragen die interviewers durven stellen is "waar zie jij jezelf binnen vijf jaar". Probeer in dit geval niet te weinig te zeggen, maar ook niet te veel.
Wat ik daar concreet mee bedoel is dat je in eerste plaats niet moet gaan zeggen dat je graag nog hetzelfde werk zou willen doen, want dat is gewoon het type-voorbeeld van de ongemotiveerde werkkracht. Iemand die in een periode van 5 jaar altijd hetzelfde werk wil doen, is gewoon lui en dom en absoluut niet hetgeen de gemiddelde werkgever zoekt.
Aan de andere kant net hetzelfde voor degenen die hun loopbaan al vollop uitgestippeld hebben. Ik zou persoonlijk ook niet teveel vertrouwen hebben in mensen die duidelijk laten zien dat ze uit zijn op jouw job.
Beter is om ergens tussenin te blijven. Hoe je dat doet, moet je zelf zien te verzinnen.
-Nog zo'n vraag: "Hoeveel wil je verdienen".
Ga niet de volslagen idioot uithangen en begin niet met bedragen op te noemen. Punt.
- Maar vooral: blijf beheerst, rustig en gemotiveerd.
Zo, voor meer vragen kan u natuurlijk altijd bij mij terecht, of u kan desnoods in de comment-sectie van deze blog een of meerdere vraagjes achterlaten. Liefst betreffende het bovenstaande onderwerp.
-------------------
Live for nothing, or die for something. It's your call...
Yep, ik heb de film gezien die bij menig man een euforisch momentje van pure testosteron-circulatie kan veroorzaken.
Ik heb het in dit geval over the one and only "John Rambo", aka Rambo IV.
Waar sommige actiefilms het van de verhaallijn moeten hebben, en weer andere van de acteerprestaties...
tja...
In deze film ontbreken die twee factoren ruimschoots. Wat deze film echter super maakt (en ik meen het: SUPER) is de laatste ontbrekende factor: extensief en expliciet geweld.
Er wordt niet op een bloeddruppel meer of minder gekeken in deze film.
En eerlijk, dat maakt 'em gewoon super.
Punt
Alhier stukje film
--------------------------
Good news everyone!
Vanaf heden kan uw Dog of War zich (bijna) officieel werknemer noemen bij het concern AS Adventure.
En omg, I did it! Vraag me niet hoe, maar I did it!
Een winkel geopend door lesbians, voor lesbians, dixit Ellen D. But goddamn, I'm a frigging lesbian!
Nu is het slechts een kwestie van wachten op D-Day, 17 maart. kwart na negen in de ochtend (wat voor mij vreselijk vroeg is).
Ik zou dus zeggen: voor degenen die zin hebben om n's langs te komen (maar liefst niet op de eerste dag): de store is te vinden op de Maastrichterstraat (die Limburgers met hun deviante namen altijd) nummer 15 tot 17, te Hasselt.
GPS-coördinaten: N50 55 46.4, E5 20 25.0
En nu die inboorlingen daar wat Vlaams-Brabantse cultuur bijbrengen.
Mijn welkomstgeschenken:
Een krat Stella Artois, om dat boechtbier uit Alken voor eeuwig naar de stoffige zolderkamertjes te verbannen.Een selecte combinatie van Hagelandse wijnen. Aangezien het Hageland nu eenmaal de beste wijnen van België heeft.Een Brabants trekpaard. Een paard met karakter en werkkracht! Dan is het werk met de ploeg eens zo snel gedaan. (oh, de ironie)Een hoopje stickers van Regionale Omroep Brabant. Wie wil er nu niet rondrijden met zo'n flashy sticker op de achterruit van z'n Fordje uit Genk?
En bovenal, cd's van Big Bill!!! :D
Zodat het " Daar is mijn vaderland, Limburgs dierbaar oord..." van het Limburgs volkslied kan vervangen worden door het gezapige, en daarom héél sympathieke "Ene mee hesp en ene mee keis".
Ok, en laat nu de Limburgse intifadah maar over mij heen strijken ^^
Sta mij het ook n's een keer toe om ongebreideld over Limburg te zeveren. Nu ik nog kan ^^
woensdag 27 februari 2008
Sharphill
Bon, schijnbaar weer veel te lang geleden dat ik nog n's een blog geschreven heb, dus here we go again.
Morgen en overmorgen twee sollicitatie-interviews te doen.
1. AS Adventure in Hasselt
2. Krëfel (met de umlaut) in Tielt-Winge
Probleem is dat ik het eerste dolgraag zou willen doen, en het tweede MOET doen aangezien de VDAB mij dit opgelegd heeft.
Was eerlijk gezegd ook weer toppunt. Ik kom aan in de werkwinkel in Aarschot (thuis van de VDAB en zo), waar ik gedirigeerd word naar een bureau met daarachter een dame die blijkbaar haar job al jaren niet meer ziet zitten. Ze kijkt even naar mijn profiel.
zij: "Al een job gevonden?"
ik: "nee"
zij: "Al ingeschreven bij een sollicitatie-bureau?"
ik: "al honderden"
Zo ging het gesprek dus door voor zo'n tien minuten. Tot ik opeens te horen krijg:
"Ok, ik heb hier twee bedrijven waarvoor gij gaat solliciteren."
Het enige wat ik daarop kon stamelen, was: "Maar..."
"Ge weet toch wel dat het vijf voor twaalf is?"
Things like that just grind my gears.
Ofwel doe je het goed, ofwel doe je het niet. Goh, dan had ik liever een Britse Drill Instructor met een Geordie*-accent gehad die in mijn oor dingen riep als "You're knee-deep in shit, mate! Now move your fucking arse and get to work! You fucking bollocking cunt!"
En kijk, dat zou gewerkt hebben! Maar ok nu ik een sollicitatie aan m'n been heb hangen, kan ik er maar beter het beste van maken. Nog nooit echt een job-interview gedaan, dus laten we alvast maar hopen dat ik niet in Monty Pythonèsque toestanden terecht kom.
Blijf kalm en lach. That's the key.
En laat ons eerlijk gezegd (wederom) hopen dat het bij AS Adventure perfect verloopt, want dat ziet er mij tenminste nog een coole job uit. En... wat dat betreft heb ik tenminste toch nog iets van verstand. Ahaa! Duimen broeders en zusters! Gaat allen een kaarsken branden in Scherpenheuvel.
En terwijl u toch daar bent, mag u aan de snoepkramen wel iets halen op mijn kosten.
Maar bon, snel ff iets getypt. Ik houd iedereen wel updated.
Cheers
Uw Dog of War
PS: volgende keer n's nieuwe muziek uploaden. Het zou (beep) n's (beep) tijd gaat worden!
*Geordie: Noord-Oost Engeland
Morgen en overmorgen twee sollicitatie-interviews te doen.
1. AS Adventure in Hasselt
2. Krëfel (met de umlaut) in Tielt-Winge
Probleem is dat ik het eerste dolgraag zou willen doen, en het tweede MOET doen aangezien de VDAB mij dit opgelegd heeft.
Was eerlijk gezegd ook weer toppunt. Ik kom aan in de werkwinkel in Aarschot (thuis van de VDAB en zo), waar ik gedirigeerd word naar een bureau met daarachter een dame die blijkbaar haar job al jaren niet meer ziet zitten. Ze kijkt even naar mijn profiel.
zij: "Al een job gevonden?"
ik: "nee"
zij: "Al ingeschreven bij een sollicitatie-bureau?"
ik: "al honderden"
Zo ging het gesprek dus door voor zo'n tien minuten. Tot ik opeens te horen krijg:
"Ok, ik heb hier twee bedrijven waarvoor gij gaat solliciteren."
Het enige wat ik daarop kon stamelen, was: "Maar..."
"Ge weet toch wel dat het vijf voor twaalf is?"
Things like that just grind my gears.
Ofwel doe je het goed, ofwel doe je het niet. Goh, dan had ik liever een Britse Drill Instructor met een Geordie*-accent gehad die in mijn oor dingen riep als "You're knee-deep in shit, mate! Now move your fucking arse and get to work! You fucking bollocking cunt!"
En kijk, dat zou gewerkt hebben! Maar ok nu ik een sollicitatie aan m'n been heb hangen, kan ik er maar beter het beste van maken. Nog nooit echt een job-interview gedaan, dus laten we alvast maar hopen dat ik niet in Monty Pythonèsque toestanden terecht kom.
Blijf kalm en lach. That's the key.
En laat ons eerlijk gezegd (wederom) hopen dat het bij AS Adventure perfect verloopt, want dat ziet er mij tenminste nog een coole job uit. En... wat dat betreft heb ik tenminste toch nog iets van verstand. Ahaa! Duimen broeders en zusters! Gaat allen een kaarsken branden in Scherpenheuvel.
En terwijl u toch daar bent, mag u aan de snoepkramen wel iets halen op mijn kosten.
Maar bon, snel ff iets getypt. Ik houd iedereen wel updated.
Cheers
Uw Dog of War
PS: volgende keer n's nieuwe muziek uploaden. Het zou (beep) n's (beep) tijd gaat worden!
*Geordie: Noord-Oost Engeland
woensdag 30 januari 2008
Les Misères de la Vie Humaine
Hoewel het momenteel half vijf in de ochtend is, dwing ik mezelf er toe om er opnieuw een blog uit te knijpen. Ik vind het zelf raar dat er deze keer nog niemand is geweest die ook maar iets in de zin van "waar blijft uwe volgende blog" gezegd heeft.
Honestly, nu ik terugkijk op al m'n voorgaande blogs, verbaast het mij dat ik eigenlijk vooral geschreven heb in dienst van mijn lezende medemens; en dat terwijl het nooit mijn bedoeling geweest is om een human interest-blog op te zetten. Ik heb dus an sich gewoon het basisprincipe van mijn eigen creatieve schrijven verloochend. Nu wil ik natuurlijk niemand hier iets verwijten. Mea culpa is het enige wat er uit komt.
"Maar Lawrence, waarom dan in hemelsnaam een blogspot-pagina creëren?", hoor ik de hoogst-intelligente mensen al opmerken.
Wel, lieve mensen, eerlijk gezegd doe ik dat vooral om mezelf. Nu zal u heel waarschijnlijk de wenkbrauwen fronsen, want is Lawrence op zich al geen hoogst merkwaardig, raar figuur (en bovenal hangt hij soms wel de idiote klootzak uit) dat hij nu opeens uw eigen leesgenot nog gaat opeisen voor zichzelf?
Ja, ik doe het enkel en alleen voor mezelf, of dat is toch alvast waarvoor het de bedoeling was.
Elk mens op deze rotplaneet heeft zijn eigen individuele leven (tenzij hij hersendood is, waarvoor alle respect) en elk mens heeft af en toe de nood om zijn eigen leven en denken te reflecteren op anderen. Wanneer de tegenoverstaande persoon (of personen, maakt het allemaal wat gezelliger) dit ook doet, ontstaat de zogenaamde "dialoog". Die gesprekken kunnen over de meest lichtzinnige tot de diepste gesprekken gaan, maar uiteindelijk is het gevolg wel dat beide personen (of meerdere) met een goed gevoel uit mekaar gaan, aangezien ze de ander hun wensen en grieven hebben kenbaar gemaakt (laten we het concept "discussie" hier gewoon even uit de weg gaan).
Wat dat uiteindelijk met mij te maken heeft?
Eigenlijk is het antwoord heel simpel. Doorheen heel m'n 22-jarige levensloop heb ik al een overdosis koetjes-en-kalfjes-praat mogen meemaken, maar om een of andere reden ervaar ik een gebrek aan die zogenaamde "diepere gesprekken" (de zware kost). En de schuld ligt hier natuurlijk niet alleen bij anderen, maar vooral bij mezelf. Ik geraak om een of andere reden gewoonweg niet voorbij die barrière die ligt tussen simple talk en de heavy stuff. Nu mag ik wel geamuseerd zijn door hetgeen ik hierboven heb neergetypt, maar ik ervaar het geheel als een meer dan ernstig probleem.
Die drempel is gewoonweg op de meeste ogenblikken niet te overschrijden. Ofwel durf ik het zelf niet aan om hem te kruisen, en dat kan om meerdere reden zijn:
1. De persoon tegenover mij is mij niet vertrouwd genoeg.
2. Mijn gesprekspartner is vooral geïnteresseerd in zijn/haar eigen problemen en heeft het schijt aan die van mij (excuus voor het taalgebruik).
3. Ik heb op het ogenblik zelf niet echt de behoefte om diepere gesprekken aan te gaan.
En aan de andere kant vind ik het gewoon onbeleefd van mezelf en ongemakkelijk om zelf honderduit te beginnen praten over de dingen die mij bezighouden. Ik vind monologen over m'n eigen problemen zowat het moeilijkste dat er is. Natuurlijk hoop je op zo'n ogenblik dat je gesprekspartner er op inpikt, maar meestal loopt dat op een sisser als "whatever" uit.
Nu wil ik even duidelijk stellen dat hetgeen ik hier verkondig niet betekent dat ik niet geïnteresseerd ben in hetgeen u allen bezighoudt. Ik weet van mezelf (zware woorden) dat ik eeuwig klaarsta als luisterpost voor degenen die in nood verkeren en een luisterend oor nodig hebben. Voor vrienden doe ik nog altijd alles wat ik (relatief gezien) kan, hoewel dat (volledig ten onrechte) wel n's in twijfel durft genomen worden. Wat er ook beweert mag worden, ik ben nog altijd uw Eeuwige Naïeve Held (met dank aan Benny voor deze geweldige titel ^^). U mag mij altijd deelgenoot maken van uw diepste zielsroerselen, hoewel ik niet altijd de meest pasklare oplossingen heb daarvoor (oplossingen zoeken is overigens iets typische mannelijks, volgens "Men are from Mars, Women are from Venus" geschreven door John Gray), maar voor begrip en steun kan u altijd bij mij terecht (zelfs Lawrence heeft wel zijn vrouwelijke kant). Ik ben gewoon zelf nog altijd de persoon waar alles uit gesleurd moet worden, en dat ligt volledig aan mezelf. En daarom deze blog, waarin ik hoop u allen wat deelgenoot te maken van mijn diepere gedachten en problemen.
Natuurlijk mag u dit nog altijd afwimpelen als een grap. Geen probleem, ieder mens mag er het zijne van denken. Zoals mijn leerkracht wiskunde vroeger wel n's plachtte te zeggen: "We leven in een vrij land". Maar toch hoop ik die enkele mensen die mij beter kennen, of beter wensen te kennen, hier even op te wijzen. Lawrence is gewoon niet zo shallow (en sorry voor het anglicanisme, maar soms vind ik het makkelijker om op die manier dingen uit te drukken) als de meeste "gewone" mensen die mij tegenkomen wel n's durven denken. Wederom, geen enkel probleem daarmee.
Maar bon, nu we het "moeilijke" gedeelte achter de rug hebben, kan ik uiteindelijk tot de essentie van de hele zaak komen: de problematiek waarmee uw Dog of War te maken heeft.
Ik ga proberen m'n nonkel op te zoeken. "No big deal" denkt u daar waarschijnlijk bij. Een simpel familie-bezoekje is niet echt iets dat problemen kan opleveren. Deze keer wel. Zonder al te veel op familie-historiën in te gaan, waarvan ik overigens zelf niet eens het fijne weet, zal ik even de basis uitleggen van de reden waarom ik op visite ga.
De familie-generatie boven de huidige (mijn generatie) langs vaderskant, telt drie zonen: mijn vader en zijn twee broers. Een van die broers, mijn nonkel (u moet niet de meest intelligente persoon zijn om tot die conclusie te komen), heb ik al een stuk of twintig jaar niet meer gezien. Eerlijk gezegd heb ik daardoor niet eens een idee hoe hij er zou kunnen uitzien. De reden waarom ik hem al die tijd niet heb gezien laat ik in het midden. De hele problematiek is ontstaan buiten mijn eigen weten om (aangezien ik toen nog in de peuter-fase" zat) en het zijn eerlijk gezegd mijn zaken gewoon niet.
But hell, I'm The Dog of War. Eerlijk gezegd zal ik nooit opgeven zolang ik hem niet recht in de ogen heb kunnen kijken. Een slecht idee volgens sommigen, maar als ik het doe, doe ik het met open vizier. Hij blijft familie.
I may be foolish, but at least I'm a fool with a smile on his face...
De groeten, en op hoop van zegen
Uw Eeuwige Naïeve Held
PS: indien u af en toe de neiging voelt om een mailtje te sturen -> stuur gerust naar mij. Ik schrijf met plezier een mailtje terug.
PPS: Eigenlijk wil ik ook wel n's een keertje mail krijgen zonder er altijd te moeten sturen.
PPPS: En sorry voor het gezever, het moest er ff uit.
PPPPS: En voor Joke nog veel succes met haar examens. Voor de rest ook natuurlijk.
EDIT
We zijn intussen weer een weekje verder en waarschijnlijk beginnen sommige mensen zich al af te vragen hoe het nu net afgelopen is.
To be honest... niet bepaald zo goed. Hoewel mijn verwachtingen niet bepaald zo hooggespannen waren, had ik tenminste toch nog een teken van goodwill verwacht.
Niet dus...
Als ik eerlijk volstrekt eerlijk mag zijn, vind ik het absoluut niet kunnen dat voor mijn ogen een deur wordt gesloten, zonder dat ik zelfs nog maar een kans heb gekregen een, liefst volwassen, grondig gesprek te houden. Zoals u waarschijnlijk al wel kon afleiden uit mijn verwoordingen, heb ik haast letterlijk de deur tegen de neus gehad. Na nog een dreigement naar binnen te hebben gesmeten ("U weet hopelijk dat ik het hier niet bij laat"), besloot ik toen de deur dicht was, maar rechtsomkeer te maken. Na nog een "en nog een prettige dag verder!" naar de gesloten deur te roepen in de hoop dat hij er nog achter stond, liep ik over de oprit, waarna ik nog iets harder "Fucking sonovabitch!" riep. Kwestie van alle opgekropte stress en frustratie er in een keer uit te smijten. Eerlijk gezegd hoop ik dat hij het gehoord heeft.
Maar ok, kwestie gesloten.
Punt.
Honestly, nu ik terugkijk op al m'n voorgaande blogs, verbaast het mij dat ik eigenlijk vooral geschreven heb in dienst van mijn lezende medemens; en dat terwijl het nooit mijn bedoeling geweest is om een human interest-blog op te zetten. Ik heb dus an sich gewoon het basisprincipe van mijn eigen creatieve schrijven verloochend. Nu wil ik natuurlijk niemand hier iets verwijten. Mea culpa is het enige wat er uit komt.
"Maar Lawrence, waarom dan in hemelsnaam een blogspot-pagina creëren?", hoor ik de hoogst-intelligente mensen al opmerken.
Wel, lieve mensen, eerlijk gezegd doe ik dat vooral om mezelf. Nu zal u heel waarschijnlijk de wenkbrauwen fronsen, want is Lawrence op zich al geen hoogst merkwaardig, raar figuur (en bovenal hangt hij soms wel de idiote klootzak uit) dat hij nu opeens uw eigen leesgenot nog gaat opeisen voor zichzelf?
Ja, ik doe het enkel en alleen voor mezelf, of dat is toch alvast waarvoor het de bedoeling was.
Elk mens op deze rotplaneet heeft zijn eigen individuele leven (tenzij hij hersendood is, waarvoor alle respect) en elk mens heeft af en toe de nood om zijn eigen leven en denken te reflecteren op anderen. Wanneer de tegenoverstaande persoon (of personen, maakt het allemaal wat gezelliger) dit ook doet, ontstaat de zogenaamde "dialoog". Die gesprekken kunnen over de meest lichtzinnige tot de diepste gesprekken gaan, maar uiteindelijk is het gevolg wel dat beide personen (of meerdere) met een goed gevoel uit mekaar gaan, aangezien ze de ander hun wensen en grieven hebben kenbaar gemaakt (laten we het concept "discussie" hier gewoon even uit de weg gaan).
Wat dat uiteindelijk met mij te maken heeft?
Eigenlijk is het antwoord heel simpel. Doorheen heel m'n 22-jarige levensloop heb ik al een overdosis koetjes-en-kalfjes-praat mogen meemaken, maar om een of andere reden ervaar ik een gebrek aan die zogenaamde "diepere gesprekken" (de zware kost). En de schuld ligt hier natuurlijk niet alleen bij anderen, maar vooral bij mezelf. Ik geraak om een of andere reden gewoonweg niet voorbij die barrière die ligt tussen simple talk en de heavy stuff. Nu mag ik wel geamuseerd zijn door hetgeen ik hierboven heb neergetypt, maar ik ervaar het geheel als een meer dan ernstig probleem.
Die drempel is gewoonweg op de meeste ogenblikken niet te overschrijden. Ofwel durf ik het zelf niet aan om hem te kruisen, en dat kan om meerdere reden zijn:
1. De persoon tegenover mij is mij niet vertrouwd genoeg.
2. Mijn gesprekspartner is vooral geïnteresseerd in zijn/haar eigen problemen en heeft het schijt aan die van mij (excuus voor het taalgebruik).
3. Ik heb op het ogenblik zelf niet echt de behoefte om diepere gesprekken aan te gaan.
En aan de andere kant vind ik het gewoon onbeleefd van mezelf en ongemakkelijk om zelf honderduit te beginnen praten over de dingen die mij bezighouden. Ik vind monologen over m'n eigen problemen zowat het moeilijkste dat er is. Natuurlijk hoop je op zo'n ogenblik dat je gesprekspartner er op inpikt, maar meestal loopt dat op een sisser als "whatever" uit.
Nu wil ik even duidelijk stellen dat hetgeen ik hier verkondig niet betekent dat ik niet geïnteresseerd ben in hetgeen u allen bezighoudt. Ik weet van mezelf (zware woorden) dat ik eeuwig klaarsta als luisterpost voor degenen die in nood verkeren en een luisterend oor nodig hebben. Voor vrienden doe ik nog altijd alles wat ik (relatief gezien) kan, hoewel dat (volledig ten onrechte) wel n's in twijfel durft genomen worden. Wat er ook beweert mag worden, ik ben nog altijd uw Eeuwige Naïeve Held (met dank aan Benny voor deze geweldige titel ^^). U mag mij altijd deelgenoot maken van uw diepste zielsroerselen, hoewel ik niet altijd de meest pasklare oplossingen heb daarvoor (oplossingen zoeken is overigens iets typische mannelijks, volgens "Men are from Mars, Women are from Venus" geschreven door John Gray), maar voor begrip en steun kan u altijd bij mij terecht (zelfs Lawrence heeft wel zijn vrouwelijke kant). Ik ben gewoon zelf nog altijd de persoon waar alles uit gesleurd moet worden, en dat ligt volledig aan mezelf. En daarom deze blog, waarin ik hoop u allen wat deelgenoot te maken van mijn diepere gedachten en problemen.
Natuurlijk mag u dit nog altijd afwimpelen als een grap. Geen probleem, ieder mens mag er het zijne van denken. Zoals mijn leerkracht wiskunde vroeger wel n's plachtte te zeggen: "We leven in een vrij land". Maar toch hoop ik die enkele mensen die mij beter kennen, of beter wensen te kennen, hier even op te wijzen. Lawrence is gewoon niet zo shallow (en sorry voor het anglicanisme, maar soms vind ik het makkelijker om op die manier dingen uit te drukken) als de meeste "gewone" mensen die mij tegenkomen wel n's durven denken. Wederom, geen enkel probleem daarmee.
Maar bon, nu we het "moeilijke" gedeelte achter de rug hebben, kan ik uiteindelijk tot de essentie van de hele zaak komen: de problematiek waarmee uw Dog of War te maken heeft.
Ik ga proberen m'n nonkel op te zoeken. "No big deal" denkt u daar waarschijnlijk bij. Een simpel familie-bezoekje is niet echt iets dat problemen kan opleveren. Deze keer wel. Zonder al te veel op familie-historiën in te gaan, waarvan ik overigens zelf niet eens het fijne weet, zal ik even de basis uitleggen van de reden waarom ik op visite ga.
De familie-generatie boven de huidige (mijn generatie) langs vaderskant, telt drie zonen: mijn vader en zijn twee broers. Een van die broers, mijn nonkel (u moet niet de meest intelligente persoon zijn om tot die conclusie te komen), heb ik al een stuk of twintig jaar niet meer gezien. Eerlijk gezegd heb ik daardoor niet eens een idee hoe hij er zou kunnen uitzien. De reden waarom ik hem al die tijd niet heb gezien laat ik in het midden. De hele problematiek is ontstaan buiten mijn eigen weten om (aangezien ik toen nog in de peuter-fase" zat) en het zijn eerlijk gezegd mijn zaken gewoon niet.
But hell, I'm The Dog of War. Eerlijk gezegd zal ik nooit opgeven zolang ik hem niet recht in de ogen heb kunnen kijken. Een slecht idee volgens sommigen, maar als ik het doe, doe ik het met open vizier. Hij blijft familie.
I may be foolish, but at least I'm a fool with a smile on his face...
De groeten, en op hoop van zegen
Uw Eeuwige Naïeve Held
PS: indien u af en toe de neiging voelt om een mailtje te sturen -> stuur gerust naar mij. Ik schrijf met plezier een mailtje terug.
PPS: Eigenlijk wil ik ook wel n's een keertje mail krijgen zonder er altijd te moeten sturen.
PPPS: En sorry voor het gezever, het moest er ff uit.
PPPPS: En voor Joke nog veel succes met haar examens. Voor de rest ook natuurlijk.
EDIT
We zijn intussen weer een weekje verder en waarschijnlijk beginnen sommige mensen zich al af te vragen hoe het nu net afgelopen is.
To be honest... niet bepaald zo goed. Hoewel mijn verwachtingen niet bepaald zo hooggespannen waren, had ik tenminste toch nog een teken van goodwill verwacht.
Niet dus...
Als ik eerlijk volstrekt eerlijk mag zijn, vind ik het absoluut niet kunnen dat voor mijn ogen een deur wordt gesloten, zonder dat ik zelfs nog maar een kans heb gekregen een, liefst volwassen, grondig gesprek te houden. Zoals u waarschijnlijk al wel kon afleiden uit mijn verwoordingen, heb ik haast letterlijk de deur tegen de neus gehad. Na nog een dreigement naar binnen te hebben gesmeten ("U weet hopelijk dat ik het hier niet bij laat"), besloot ik toen de deur dicht was, maar rechtsomkeer te maken. Na nog een "en nog een prettige dag verder!" naar de gesloten deur te roepen in de hoop dat hij er nog achter stond, liep ik over de oprit, waarna ik nog iets harder "Fucking sonovabitch!" riep. Kwestie van alle opgekropte stress en frustratie er in een keer uit te smijten. Eerlijk gezegd hoop ik dat hij het gehoord heeft.
Maar ok, kwestie gesloten.
Punt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
